Gwiazdozbiór

		Marcie

To zimne światło gwiazd
zaczyna się we mnie.

Mam w sobie cały gwiazdozbiór
odległych miejsc, których chciałbym znowu

dotknąć, a one tylko czekają
aż wygasnę.

25 września 2019

Koniec czarów

Przeżyłeś
trzydzieści pięć lat
i czego 
teraz możesz się spodziewać

Po dwóch latach 
postanowiłeś wrócić na plażę

obserwujesz morze
jak ta woda
uderza falą o piach

jak ktoś kto wyciąga rękę
właśnie do ciebie
żeby za chwilę
wycofać ją w dobrze znany 
chłód

8 maja 2019

Korespondencja

Znalazłem w skrzynce
kartkę papieru, na której ktoś napisał:
NIE MAM SIŁY.

Podałem dalej, do skrzynki z numerem siedem.
Mógł to być w zasadzie każdy inny numer, 
ale akurat była siódma rano.

I 2018

Remanent 

Przeprowadzę się. 
Przeprowadzę się, a potem dojdę
do siebie. 

Twoje zimno
wydłuża moją drogę do siebie, 
jakbym przemierzał najgorszą zimę,
co pali mnie w oczy, zżera mi dłonie,
ale ja, zobaczysz, 
ja dojdę do siebie. 

Dojdę. 
I nie będziesz mi już nigdy więcej 
powtarzać: 
nie moja wina, że urodziłam się i umrę, 
nie moja wina, że urodziłam cię i umrę.

2018

Żaden

Chcąc nie chcąc, żyję,
ale nie do końca dają mi żyć, 
z płatnościami, rachunkami, z pytaniami
kiedy w końcu wezmę kredyt, kiedy dam się
wessać w beton, tak jak oni wszyscy.
Żal mi ich, wiesz? Żal mi ich, tak jak 
żal mi siebie. Koniec końców, wszyscy jesteśmy
mniej lub bardziej żałośni w dążeniu
do lepszego samopoczucia, które nie chce nadejść
po prostu, z braku 
podstaw. 

Wiem: chcąc nie chcąc, zarobię, kupię, zapłacę, 
i chcąc nie chcąc, będę wieczorami oglądał Tarkowskiego,
słuchał drugiej strony "Before and After Science"
i czytał późne wiersze Montalego
z nadzieją, że wciąż będą
mnie wzruszać.

I chcąc nie chcąc, była miłość
zadzwoni znów po latach w środku nocy, 
mówiąc, że się stęskniła, i znowu odbierze mi mowę, 
ale już nie z zachwytu, już nie 
z radości. 

I chcąc nie chcąc, nadejdzie noc, i 
chcąc nie chcąc, niebawem wstanie
dzień i znowu przyjdzie ten moment, kiedy nie będę udawał
przed tobą, czy przed kimkolwiek, że cokolwiek z tego 
ma dla mnie wartość i sens. 

I chcąc nie chcąc, jednego dnia przyjdzie mi umrzeć,
tak jak tobie przyszło, i jak dobrze,
pomyślę, że właśnie tak będzie,
póki nie przyjdzie niezgoda, lęk, i wstręt.

Chcąc nie chcąc, żyję, 
ale, tak po prawdzie, ciągnę 
trupa, jak to mówię, kiedy czuję się 
tak strasznie sam, ze wszystkim i z niczym, 
i jak ci wtedy zazdroszczę, 
że to życie, już 
cię nie dotyczy. Jesteś właśnie tam, gdzie 
powinno się zostać: wolny, pozbawiony
lekkości i ciężkości, ani jasny, ani ciemny, 
jednym słowem: żaden.

II 2018

Jacek Szafranowicz (ur. 1983) – poeta, pisze czasem również o filmie i muzyce. Publikował m. in. w „Zeszytach Poetyckich”, „Kinie”, „Autografie”, „Korespondencji z ojcem”, „Blackastrialu” i „PROGREFONIK”. Mieszka w Gdańsku.